Ze śmiercią jej do twarzy

Choć gdzieś głęboko czułam, jak ważny jest mój udział w tym warsztacie i spotkanie z tematem śmierci, o mały włos nie pojechałam, bo stanęłam oko w oko z lękiem i oporem przed tym. To już był ważny moment przełomowy, a sam warsztat dopełnił proces mojego żegnania się z tą wersją mnie, która musi odejść i stawiania się do życia. Na zawsze ze mną pozostanie ten cenny czas w kręgu z kobietami przy akompaniamencie śpiewu ptaków zza okna i śpiewanych razem pieśni żałobnych, w towarzystwie snów, wizji i baśni, praktykowania bycia w kontakcie ze swoim ciałem i głosem, wspólnych posiłków, rozmów, bujania się na hamaku, samotnych spacerów do lasu i strumienia. Prowadzona czule przez Basię i Kasię czułam się bezpiecznie, by przeżywać i być w grupie, a jednak przy sobie. Polecam serdecznie

Kto by pomyślał, że w trakcie kilku dni warsztatów człowiek może odbyć podróż po całym świecie wewnętrznym i zewnętrznym w tak miłej, bezpiecznej i pokrzepiającej atmosferze. Kluczem do tego są dwie prowadzące, które swoim doświadczeniem oraz swoimi umiejętnościami zapewniły komfortowe warunki do pracy, zabawy oraz odpoczynku. Dodatkowo, pobyt uraczony był cudowną gościną i smakowitą kuchnią. Dodatkowe atrakcje, gościnie, które odwiedziły nas w tym czasie dostarczyły niezapomnianych wrażeń.

Warsztaty ze „Śmiercią jej do twarzy” odsłaniają Naszą ukrytą,często zranioną lub nierozpoznaną twarz zza smutku, strachu,tęsknotą za żywym. Może się to okazać niewygodne, ale prawdziwe- KAMiEŃ z serca

Warsztat „ze śmiercią jej do twarzy” pozwolił mi domknąć moją żałobę i ruszyć ku życiu. Pełna nowej energii, zintegrowana w sobie ruszam z ufnością na dalszą przygodę. Już powrót do domu pokazał mi jak wiele zmieniło się w najbliższym otoczeniu. Polecam z głębi serca osobom, które chcą pożegnać to, co już im nie służy, by móc iść przez życie z lekkością.

Warsztaty prowadzone przez Kasię i Basię przeprowadziły nas przez bardzo grube i trudne procesy w zaskakująco przyjemny i optymistyczny sposób. Było ciemno i gęsto, ale konsekwentnie szłyśmy w stronę słońca. Kolejny raz przekonałam się o tym, jak opłakana strata przynosi ulgę i swobodny przepływ nowej energii. Myślę, że każda z nas wyniosła dla siebie coś przełomowego i wiele pięknych wspomnień, snów i pieśni.

Na warsztaty wybrałam się z buntem ale i bólem w sercu, ja która nie boję się nurzać w smutku i rozgaszczać w niewygodzie trudnych tematów. Wróciłam z przytulonym sercem, ekscytacją, iskierkami nadziei błyskającymi z oczu to tu to tam. Czy to się utrzyma? Nie wiem, nie warsztatów w tym rola. Było to jednak jedno z bardziej kojących wydarzeń jakich ostatnio doświadczyłam w grupie obcych a ostatecznie tak przecież bliskich sobie Kobiet. Jestem pełna wdzięczności dla tego WyDarzenia, jego delikatnych przewodniczek, uczestniczek i gościń. Dziękuję.